تو امده ای
که به تو دل بسپارم
دل بردی و ارام و قرارم
بر این دل پژمرده و بیمار
باریده ای تو باران بهارم
دیدار تو شیرین و
من چشم به راه
دیدار تورا لحظه شمارم
زیبایی رخصاره تو را ماه ندارد
تو ماه تر ماه تر از ماه خدایی
هرکس که تو را دید
دل از دست بداده
محبوب من انقدر
دلخواه چرایی
من بعد تو از عالم و ادم کندم
با یاد تو در خلوت خود میخندم
ناز کم کن در چشم تنم خیره بمان
با ناز نگاهت میکشی در بندم
دلبستگی من به تو انداره ندارد
تقصیر تو این است من خوب پسندم
زیبایی رخصاره تو را ماه ندارد
تو ماه تر ماه تر از ماه خدایی
هرکس که تو را دید
دل از دست بداده
محبوب من انقدر
دلخواه چرایی