مهمانم شده بودی در بزم ویرانی من
خواندی از چشمانم قصه سرگردانی من
خندیدی
در اوج آسمان درخشیدی
به سردی زمانه تابیدی
شدی دلیل خندههایم
در طوفان
غریق موج موی تو آسان
رها شود ز رنج بی پایان
نمانده وحشتی برایم
در پیچ و خم گیسویت گم شده ام
همدرد غم کهنه مردم شده ام
از سینه برون نمیروی آه ای عشق
من دل به تماشای نگاهت دادم
تا آتش این غم بدهد بر بادم
با اشک روانه میشوی آه ای عشق
خندیدی
در اوج آسمان درخشیدی
به سردی زمانه تابیدی
شدی دلیل خندههایم
در طوفان
غریق موج موی تو آسان
رها شود ز رنج بی پایان
نمانده وحشتی برایم